| Ryan 的个人资料Jacky Kui™照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
|
2月7日 Journey of Loveความรักของเรา 2 คนเหมือนกับการเดินทาง เราเรียกมันว่า.....
...การเดินทางของความรัก... ตอนแรก เรา 2 คนเดินกันคนละเส้นทาง จนมาถึงถนนที่มาบรรจบกัน ถนนที่เรียกว่า ...ถนนแห่งความรัก... เราเจอกัน ยิ้มให้กัน พูดคุยกัน และเริ่มก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน ฉันไม่ได้เดินนำหน้า เธอไม่ได้เดินตามหลัง และ เธอก็ไม่ได้เดินนำหน้า ฉันก็ไม่ได้เดินตามหลัง เรา 2 คน ก้าวเดินไปพร้อม ๆ กันบนถนนแห่งความรักเส้นนี้ ในช่วงแรกของการเดินทาง มันช่างราบเรียบ ไม่มีอุปสรรคใด ๆ
เมื่อเดินมาเรื่อย ๆ เรา 2 คนพบว่า ทางเดินไม่ได้ราบเรียบอย่างที่คิด มีอุปสรรคที่เป็นบททดสอบความรักของเรามากมายตลอดทางเดิน จนบางครั้ง เราคนใดคนหนึ่งล้มลง และใครคนใดคนหนึ่งช่วยฉุดขึ้น มิตรภาพ...ความรัก...ความผูกพัน...กำลังใจ... ทำให้เราผ่านช่วงเวลาที่ร้ายๆมาได้...ด้วยกัน.. เมื่อการเดินทางมาถึงทางแยก มีเส้นทางไปทางซ้าย และ ทางขวา เธอเลือกที่จะไปทางขวาพร้อมฉัน แต่ฉันก็อยากจะเดินไปทางซ้าย ฉันต้องเลือกระหว่างทางเดิน 2 ทาง.... เดินไปทางขวาพร้อมกับเธอ หรือ เดินไปทางซ้ายคนเดียว ฉันยืนอยู่นิ่ง ๆ นึกทบทวนเรื่องราวในอดีตตลอดการเดินทางที่ผ่านมา การตัดสินใจในการเลือกทางเดินของฉันครั้งนี้ จะเปลี่ยนอะไรอีกมากมาย ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนสร้างเงื่อนไขทางแยกขึ้นมาเอง ถ้าฉันเลือกที่จะเดินไปทางขวาพร้อมเธอ... ฉันยังรักเธอ และไม่ได้มีคนใหม่ แต่ลำบากใจกับการเดินทาง ฉันคิดว่าฉันอาจจะทนเดินทางไปกับเธอต่อไม่ได้ ฉันไม่อยากจะต้องทะเลาะ งอน ไม่พูดกับเธอในการเดินทาง จนฉันเองต้องเป็นฝ่ายเสียน้ำตาในการเดินทางครั้งนี้ ถ้าฉันเลือกที่จะเดินไปทางซ้ายคนเดียว... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะพบอะไร พบอุปสรรคใด พบใครบ้าง แล้วถ้าฉันล้ม ฉันลุกไม่ไหว ใครจะเป็นคนยื่นมือมาจับฉัน ถ้าฉันเหนื่อย ฉันท้อ ฉันจะต้องทำยังไง เมื่อไม่มีเธอเดินข้าง ฉันทบทวนอยู่นาน ฉันก็ยังตัดสินใจไม่ได้ เพราะ... ฉั น รั ก ตั ว ฉั น ... และ... ฉั น ก็ รั ก เ ธ อ ... ป.ล. แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า แม้ว่าฉันจะต้องทนอยู่กับความรู้สึกเงียบเหงา ว้าเหว่ จนยากจะบรรยาย ที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจดวงน้อยของฉัน ก็ตาม ฉันจะยอม เพราะว่าเป็นสิ่งที่ฉันได้เลือกด้วยตัวของฉันเอง 12月29日 A poor Bird in the golden cageวันนี้ รู้สึกคิดถึงเพื่อนๆ เหงา ๆ ชอบกล ก็เลยไปเปิดเว็บบอร์ดของรุ่นดู เผื่อว่าบางทีอาจจะมีข่าวคราวเพื่อน ๆ ที่อัพเดท ให้ได้รับรู้เพื่อคลายเหงาได้บ้าง พอเปิดเว็บบอร์ดดูก็ได้ดูสเปซใหม่ๆ ของเพื่อน ทำให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาเยอะ หลังจากต้องจมอยู่กับกองงานที่นับวันจะมีเรื่องที่ต้องทำเยอะมากขึ้น พอได้อ่านสเปซก็ทำให้รู้สึกอยากเขียนอะไร ระบายลงในสเปซของเราบ้าง ก็คงจะดี (หลังจากที่นังดีนมันคะยั้นคะยอให้ลองเขียนตั้งนานแล้ว)
ทำงานอยู่ที่นี่เหมือนกับว่าโดนตัดขาดจากโลกภายนอกเลยอาจจะเป็นเพราะว่า เวลาทำงานไม่เหมือนกับคนอื่นๆ เขา จำเป็นที่จะต้องสละความเป็นส่วนอย่างมากถึงมากที่สุด อีกทั้งยังต้องต่อสู้กับพวกที่บ้ายศบ้าตำแหน่งอีก อยู่ที่นี่ก็สบายตัวนะ แต่ก็จำเป็นต้องแลกด้วยอิสรภาพบ้าง แต่ทำไงได้มันก็เป็นสิ่งที่เราเลือกแล้วนี่ ก็จำต้องเคารพการตัดสินใจของเราเอง
แต่อย่างไรก็ตาม วันนี้ก็ดีใจมากๆที่ได้รับรู้ข่าวสารที่อัพเดทของเพื่อนๆ เกือบลืม HAPPY NEW YEAR 2006 ทุกคนด้วยเด้อ ขอให้ได้ ขอให้โดนกันถ้วนหน้า (อยากได้ อยากโดนอะไร ก็อธิษฐานเอาเองแล้วกันนะ.....อิอิอิ)
|
|
|||||
|
|
